Jak się wyplątać, czyli... cała prawda o kłamstwie.

Artykuł ten, tak jak wszystkie pozostałe artykuły na stronach www.moyavesna.com są prywatnym odniesieniem do poruszanych tematów.

Fałsz jest integralną częścią ludzkiego życia - czasem używamy go z premedytacją, a czasem wręcz automatycznie, podświadomie, a dopiero po chwili dociera do nas, że powiedzieliśmy nieprawdę... ale jest już za późno na sprostowania. Takie jest życie i takie są ludzkie instynkty - godzimy się na fałszowanie rzeczywistości bo jest nam z tym wygodnie, bo jedyną alternatywą jest przyjęcie odpowiedzialności, która czasem przerasta nasze największe koszmary. Dlatego postanawiamy kłamać i robimy to nagminnie. Dlaczego? Czy świat byłby lepszy, gdyby człowiek zdolny był mówić tylko prawdę i zawsze prawdę? Temat ten stwarza wiele trudnych pytań, na niektóre z nich staramy sie odpowiedzieć.

Pytanie: Jak wyglądałby świat, gdyby ludzie bezpowrotnie stracili umiejętność fałszowania informacji. Gdyby każdy człowiek od jutra był zdolny tylko do mówienia prawdy?

Każda ofiara kłamstwa zadaje sobie pytanie - dlaczego świat taki jest, dlaczego ludzie się oszukują i jaki jest z tego pożytek. Być może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważamy, że kłamstwo istnieje dlatego, bo ludzkość nie byłaby sobie w stanie poradzić bez jego istnienia. Zakładając, że od jutra nikt nie będzie w stanie kłamać, musielibyśmy się przygotować na wielką eksplozję ludzkich emocji w całkiem zwykłych, codziennych sytuacjach. Wystarczy wyobrazić sobie sytuację, gdy małżeństwo udaje się na zakupy, gdzie żona mówi do męża na stoisku odzieżowym, przymierzając sukienkę "Ależ ja jestem gruba kochanie, strasznie przytyłam przez ostatnie dwa lata prawda?" Nie trzeba chyba długo myśleć jaki byłby skutek odpowiedzi męża, zakłądając, że jego żona faktycznie przypomina nadmuchiwany materac. Skutkiem prawdopodobnie byłaby obraza i być może drutowanie szczęki połączone z przykrą wiązanką, równie szczerą, ale tym razem w przeciwnym kierunku. Pojawia się jednak pytanie - obrażając się na męża, żona musiałaby też obrazić się na cały świat, bo prawda jest taka sama dla wszystkich, a więc pytając kogokolwiek innego, usłyszałaby w odpowiedzi dokładnie to samo. Po chwili przemyśleń, świat zacząłby się zamieniać w idyllę, gdzie każdy pracowałby nad swoim wyglądem. Oczywiście to bardzo prozaiczny i przyziemny przykład i biorąc pod uwagę ludzką zarozumiałość, impulsywność i agresję, nigdy nie nastąpił by etap przemyśleń i wyciągania wniosków, bo ludzkość uległa by zagładzie w skutek masowego mordobicia. Tak, szczerość bywa bardzo bolesna i definitywnie ma swoją cenę. W odpowiedzi na pytanie musimy stwierdzić, że świat byłby cudownym miejscem, gdyby wszyscy zdolni byli tylko do mówienia prawdy, ale... założenie takie musiałoby towarzyszyć ludzkości od samego początku, bo nagłą rewolucja w ludzkiej moralności przyniosłaby nam raczej masową zagłądę i dziesiątki lat ponownego odnajdywania siebie. Trzeba powiedzieć szczerze - często zdarza się nam myśleć o sobie o wiele więcej, niż pozwala na to prawda... zdemaskowani, czujemy się słabi, obdarci ze swojej godności i wiele łatwiej nami manipulować.

Pytanie: Być może to tylko rozwinięcie poprzedniego pytania, ale jakie waszym zdaniem są pozytywne strony mówienia prawdy?

Gdyby ludzkość w sposób płynny mogła przejść metamorfozę i z dwulicowego, fałszywego wymiaru przejść w wymiar prawdy, nasze życie zmieniłoby się na lepsze, jednak proces ten musiałby być nie tylko płynny, ale w równym stopniu musiałby dotyczyć każdej jednostki. Pozytywne skutki byłyby ogromne, poczynając od tak prostych przykładów, jak to, że każdy znałby swoje wady i dążył do ich pozbycia się. Ludzkość nie musiałaby już borykać się z wyrzutami sumienia, które zazwyczaj są bolesnym skutkiem ubocznym kłamstwa, często dużo bardziej bolesnym, niż zdemaskowanie prawdy. Zakupy już nigdy więcej ni stanowiły by problemu - wszystkie produkty byłyby świeże, bo nikt nie naklejałby fałszywych etykiet, a każdy produkt byłby doskonałej jakości i wykonywał swoje zadania zgodznie z opisem na opakowaniu. Ludzie nauczyli by się słuchać, szcerze interesowaliby się tym co sądzą inni, bo mogli by liczyć na szcerą krytykę. Procesy sądowe nie trwałyby tyle ile trwają teraz, bo sędzia mógłby po prostu spytać... "jesteś winny?" i po sprawie! Politycy nie mogliby składać obietnic bez pokrycia, a wszystkie kontrowersyjne manipulacje wyszły by na światło dzienne. Po prostu świat byłby miejscem, z którego nikt nie chciałby odchodzić.

Pytanie: Wiele ludzi twierdzi, że małe kłamstwa nikomu nie szkodzą, że tzw. "białe kłamstwa" stanowią komfortową alternatywę w skomplikowanych sytuacjach. Czy potrafilibyście okłamać siebie nawzajem?

Alkoholik staje się alkoholikiem pijąc nawet małe ilości, ale regularnie. Małe kłamstwa uzależniają, łatwo się przyzwyczaić do tej komfortowej ucieczki od ponoszenia konsekwencji. Skomplikowane sytuacje trzeba rozwiązywać w sposób szczery i prawdziwy - "białe kłamstwo" to tylko odkładanie problemu na później. "Białe kłamstwo"? Kłamstwo zawsze jest kłamstwem, a ubieranie go w czyste koloty nie uwolni nas od wyrzutów sumienia. Oczywiście, jak wszyscy ludzie, bylibyśmy w stanie skłamać, jeśli kłamstwo to nie niosło by za sobą jakiejś wymiernej szkody, ale okłamanie najbliższej osoby jest atakiem na swoją własną bazę. Każdemu zależy na szczerych uczuciach, na prawdziwej miłości, która akceptuje nie tylko zalety, ale i wady. Która nie tylko cieszy się wspólnie, ale i wspólnie wylewa łzy. Ukrywanie swoich wad i błędów za płaszczykiem kłamstw przed ukochaną osobą to jak okłamywanie samego siebie - kumulacja takich kłamstw może doprowadzić do wielkiej eksplozji w późniejszym czasie, dlatego lepiej nie szukać chwilowego ukojenia, tylko mówić wprost. Zawsze można przecież liczyć na wybaczenie.

2006 © All rights reserved.
Wszelkie prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i dystrybucja całości lub części powyższego materiału bez zgody autorów zabroniona! Jeśli jesteś zainteresowany publikacją tego materiału prosimy o kontakt.